Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής
Η υπόθεση της διαρκούς παρουσίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Ελλάδα δεν αποτελεί απλώς μια θεσμική ιδιαιτερότητα. Αντιθέτως, συνιστά ένα ηχηρό πολιτικό καμπανάκι – ένα καμπανάκι που φαίνεται πως η ηγεσία του Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα επιλέγει να αγνοεί επιδεικτικά. Και αυτό δεν είναι τυχαίο.
Όταν ένας βασικός πυλώνας της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς, όπως η Νέα Δημοκρατία, βρίσκεται στο μικροσκόπιο για σοβαρές υποθέσεις διαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων, το ζήτημα παύει να είναι εθνικό. Γίνεται ευρωπαϊκό. Και όταν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αναγκάζονται να «κατασκηνώσουν» σε μια χώρα για να ελέγξουν τη διαφάνεια, τότε το πρόβλημα είναι βαθύ, συστημικό και πολιτικά εκτεθειμένο.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ενός οργανισμού που διαχειρίζεται δισεκατομμύρια ευρωπαϊκών ενισχύσεων προς τους αγρότες. Οι αποκαλύψεις για κακοδιαχείριση, αδιαφανείς διαδικασίες και πιθανή κατασπατάληση πόρων δεν αποτελούν απλώς ένα διοικητικό πρόβλημα. Αγγίζουν τον πυρήνα της ευρωπαϊκής εμπιστοσύνης. Και ακριβώς γι’ αυτό, η εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.
Κι όμως, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα επιλέγει τη σιωπή. Μια σιωπή που δεν μοιάζει με θεσμική εγκράτεια, αλλά με συνειδητή συγκάλυψη. Μια πολιτική οικογένεια που διακηρύσσει την προσήλωσή της στις αρχές της χρηστής διακυβέρνησης, δείχνει να «κοιμάται τον ύπνο του δικαίου» μπροστά σε ένα σκάνδαλο που αφορά έναν από τους βασικούς του ιδεολογικούς και κομματικούς εταίρους.
Γιατί άραγε αυτή η απραξία; Η απάντηση ίσως βρίσκεται στον ίδιο τον καθρέφτη της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα δεν είναι ένας ουδέτερος παρατηρητής. Είναι ο βασικός αρχιτέκτονας των πολιτικών που εφαρμόστηκαν στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Πολιτικές που συχνά προώθησαν την απορρύθμιση, την αδιαφάνεια και την αποδυνάμωση των ελεγκτικών μηχανισμών στο όνομα της «ανάπτυξης».
Ο μέσος Ευρωπαίος πολίτης βλέπει μια Ευρώπη που αδυνατεί να επιβάλει κανόνες στους ισχυρούς της. Βλέπει θεσμούς που λειτουργούν επιλεκτικά. Και βλέπει πολιτικές ηγεσίες που προστατεύουν τους «δικούς τους», ακόμη κι όταν τα στοιχεία είναι συντριπτικά.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ο καθρέφτης μιας ευρωπαϊκής πολιτικής οικογένειας που έχει χάσει την επαφή με τις ίδιες της τις αρχές. Και όσο το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα επιλέγει τη σιωπή, τόσο ενισχύεται η πεποίθηση ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς η διαχείριση των πόρων – αλλά η ίδια η πολιτική αντίληψη που τους διαχειρίζεται.
