Η κρίση εμπιστοσύνης στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία
Τα έθνη και οι στιγμές τους, εκείνες οι αυτοτελείς πράξεις στη διαδρομή της Ιστορίας που επιτρέπουν στο νήμα της διαδοχής και της κληρονομιάς να μη διακόπτεται, να μην εγκλωβίζεται σε ασυνέχειες, να μεταδίδει στο διαρκές μέλλον το φως που σεργιανίζει στην ταυτότητά του.
Το δικό μας έθνος, παρά την ασυνέχεια της Τουρκοκρατίας και την εμφανή αποστασιοποίηση από ένα μακρινό παρελθόν που διατηρεί ακόμα τη δυνατότητα να μπολιάζει το μέλλον με αφορμές για έμπνευση, συνεχίζει να μνημονεύεται από την Ιστορία που διδάσκεται στα μυαλά και στις καρδιές κάθε γενιάς της ανθρωπότητας ως η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.
Χώρα ως έθνος και όχι ως… χώρος γεωγραφικός. Με συλλογική εθνική συνείδηση συνέχειας. Με αδιαπραγμάτευτη αίσθηση καθήκοντος απέναντι σε εκείνους που προηγήθηκαν, αλλά και απέναντι στις γενιές που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα.
Για αυτό η Ελλάδα μας έχει πολυπληθυντικό διεθνές αποτύπωμα σε σχέση με τη γεωγραφική και πληθυσμιακή έκτασή της. Το βλέμμα της Ιστορίας μάς αντικρίζει με συνέπεια, υπό το πρίσμα του φωτός, και τις περισσότερες φορές συγχωρεί τα τρέχοντα… ολισθήματά μας.
Η σημερινή εκδοχή της συλλογικής Δύσης, ως προνομιακού χώρου ιδεών και βιωματικής Δημοκρατίας, είναι βαθιά προβληματική. Κάτι που επιβεβαιώνεται στις κάλπες της λογοδοσίας, στις εκλογές στις οποίες επικρατούν με ανησυχητική άνεση και πύκνωση ρεύματα αντισυστημικής ταυτότητας και νοοτροπίας. Χωρίς απαραιτήτως να έχουν συγκροτημένα αφηγήματα για το μέλλον της κοινωνίας στην οποία απευθύνονται. Οι πολίτες αναζητούν πρωτίστως ψήφο καταδίκης και τιμωρίας και δευτερευόντως ψήφο θετικής επιλογής.
Οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών, με αφετηρία τα μεγάλα συλλαλητήρια του περασμένου Φεβρουαρίου για την εθνική τραγωδία των Τεμπών, επιβεβαιώνουν τις συνθήκες κρίσης που διέρχεται η τρέχουσα εκδοχή του έθνους μας. Το σχετικό μελαγχολικό συμπέρασμα μάλιστα πολλαπλασιάζεται εάν συνυπολογίσει κάποιος ότι οι δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα δυσκολεύονται να κατανοήσουν σε πληρότητα τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία. Επομένως, τα δεδομένα είναι πολύ χειρότερα, αριθμητικά και κυρίως ποιοτικά, από αυτά που «συναντούν» οι δημοσκοπικές έρευνες.
Η σύνθετη, πολυδιάστατη, πολυεπίπεδη και πολυπαραγοντική κρίση την οποία διέρχεται η σημερινή Ελλάδα είναι στον πυρήνα της κρίση εμπιστοσύνη. Η κοινωνία, σε πλειοψηφικές δόσεις, έχει απολέσει την εμπιστοσύνη της έναντι των θεσμών, του συστήματος, του Κοινοβουλίου, έναντι των φυσικών πυλώνων της Δημοκρατίας, δηλαδή.
Αυτή είναι η πλέον επικίνδυνη συνθήκη η οποία διαμορφώνε
