Οι εισπρακτικές εταιρείες και οι εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων έχουν πλέον μετατραπεί σε κράτος εν κράτει, λειτουργώντας με προκλητική αυθαιρεσία και σχεδόν πλήρη ατιμωρησία. Οι πρακτικές τους θυμίζουν παρακράτος. Πράξεις εκτέλεσης σε δάνεια που έχουν ρυθμιστεί ή ακόμη και εξοφληθεί, συνεχής εκφοβισμός των οφειλετών μέσω τηλεφωνικών κλήσεων, αυθαίρετες αλλαγές λογαριασμών εξυπηρέτησης και καθυστερήσεις στην ενεργοποίηση λογαριασμών που θέτουν σε κίνδυνο τις δικαστικές ή εξωδικαστικές ρυθμίσεις.
Παράλληλα, οι εταιρείες αυτές απαξιώνουν τον θεσμικό ρόλο των δικηγόρων, καθυστερούν την παροχή κρίσιμων εγγράφων, απαιτούν υπέρογκες προκαταβολές για ρυθμίσεις και συχνά αγνοούν τις πραγματικές δυνατότητες αποπληρωμής ή τις έκτακτες περιστάσεις των οφειλετών. Οι ενέργειές τους δεν αποτελούν απλώς καταχρηστικές πρακτικές, θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την κοινωνική συνοχή και την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν υπό την ανοχή -αν όχι τη σιωπηρή συνενοχή- της κυβέρνησης και των εποπτικών αρχών. Η Τράπεζα της Ελλάδος και η κυβέρνηση περιορίζονται σε τυπικές δηλώσεις ή επιστολές, ενώ οι εταιρείες συνεχίζουν να δρουν ανεξέλεγκτα. Στην πράξη, ο πολίτης παραμένει αβοήθητος απέναντι σε ένα σύστημα που φέρει μόνο δυσβάσταχτο βάρος για τους οικονομικά ευάλωτους.
Οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας έχουν γίνει καθημερινότητα. Ο εξωδικαστικός μηχανισμός λειτουργεί συχνά ως «κενό γράμμα», χωρίς υποχρεωτική συμμετοχή των πιστωτών και με μη ρεαλιστικές προτάσεις ρύθμισης. Οι δανειολήπτες, παρά τις προσπάθειες συμμόρφωσης, οδηγούνται σε αδιέξοδο, με απώλεια περιουσιών και πλήρη αδυναμία προστασίας των δικαιωμάτων τους.
Η υπεράσπιση του κράτους δικαίου και η προστασία των οικονομικά αδύναμων δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές. Η πολιτεία οφείλει να αναλάβει αμέσως δράση: να επιβάλει αυστηρό έλεγχο, να θεσπίσει ουσιαστικές κυρώσεις και να προστατεύσει τους πολίτες από την ανεξέλεγκτη δράση των εταιρειών αυτών.
Αν δεν αναληφθεί άμεσα δράση, τότε το «κράτος» παραδίδεται ολοκληρωτικά στα συμφέροντα των servicers και η κοινωνία πληρώνει το τίμημα: απώλεια δικαιωμάτων, αξιοπρέπειας και ασφάλειας. Το κράτος δικαίου είτε ισχύει για όλους είτε δεν υπάρχει.
