Η κλοπή ηλεκτρικού ρεύματος, που κάποτε θεωρούνταν περιθωριακή πράξη, έχει πλέον μετατραπεί σε κοινωνικό σύμπτωμα. Στη Θεσσαλονίκη, στη Χαλκιδική, στη Δράμα και στην Καβάλα, συνεργεία του ΔΕΔΔΗΕ εντοπίζουν σχεδόν καθημερινά παράνομες επανασυνδέσεις, αλλοιωμένους μετρητές και «πειραγμένες» εγκαταστάσεις
Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής
Ένας 32άχρονος άντρας συνελήφθη στην περιοχή του Κορδελιού Θεσσαλονίκης την περασμένη Τρίτη με την κατηγορία ότι είχε προχωρήσει σε αυθαίρετη επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος στο διαμέρισμά του από το 2019.
Η παράνομη παροχή εντοπίστηκε έπειτα από έλεγχο συνεργείου του ΔΕΔΔΗΕ, ενώ η αξία της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώθηκε χωρίς καταγραφή και χρέωση υπολογίστηκε σε περίπου 27.000 ευρώ. Ο δράστης οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη, ωστόσο το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο, αφού η ρευματοκλοπή, που κάποτε θεωρούνταν περιθωριακή πράξη, έχει πλέον μετατραπεί σε κοινωνικό σύμπτωμα.
Στη Θεσσαλονίκη, στη Χαλκιδική, στη Δράμα και στην Καβάλα, συνεργεία του ΔΕΔΔΗΕ εντοπίζουν σχεδόν καθημερινά παράνομες επανασυνδέσεις, αλλοιωμένους μετρητές και «πειραγμένες» εγκαταστάσεις. Όπως μαρτυρούν με τα επίσημα στοιχεία, τα περιστατικά ρευματοκλοπής έχουν αυξηθεί θεαματικά τα τελευταία δύο χρόνια, με τις συνολικές απώλειες να υπολογίζονται, σύμφωνα με τον ΔΕΔΔΗΕ, σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Παρά τις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για αυστηρότερους ελέγχους και αυξημένα πρόστιμα, η πραγματικότητα δείχνει πως η παρανομία εξακολουθεί να ανθεί, ιδιαίτερα σε περιοχές που πλήττονται από την ακρίβεια και την ενεργειακή ανασφάλεια.
Η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει κατά καιρούς μέτρα που υποστηρίζει ότι θα λύσουν το πρόβλημα, όπως η ενίσχυση της εποπτείας και η ψηφιοποίηση των ελέγχων, όμως η υλοποίησή τους παραμένει ελλιπής. Το αποτέλεσμα είναι χιλιάδες παράνομες συνδέσεις να παραμένουν ενεργές επί χρόνια, όπως ακριβώς συνέβη και στο Κορδελιό, όπου ένας άνθρωπος έκλεβε ρεύμα ανενόχλητος για έξι συνεχόμενα χρόνια.
Η αδυναμία αυτή των μηχανισμών ελέγχου δεν είναι μόνο τεχνικό ζήτημα είναι και πολιτικό. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η πραγματική κοινωνική πίεση: νοικοκυριά που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους και επιχειρήσεις που παλεύουν να επιβιώσουν. Από την άλλη, υπάρχει η υποχρέωση του κράτους να εξασφαλίσει δίκαιη πρόσβαση στην ενέργεια και να προστατεύσει τους συνεπείς πολίτες. Ταυτόχρονα, η υπόθεση αυτή αποκαλύπτει τις αντιφάσεις της κυβερνητικής πολιτικής στον ενεργειακό τομέα. Ενώ προβάλλονται μεγαλόστομες εξαγγελίες για «πράσινη μετάβαση» και «ενεργειακή αυτάρκεια», οι πραγματικές υποδομές του δικτύου παραμένουν αναχρονιστικές και ανεπαρκείς. Η ψηφιοποίηση προχωρά με αργούς ρυθμούς, ενώ η γραφειοκρατία καθυστερεί κάθε πρωτοβουλία εκσυγχρονισμού. Έτσι, αντί για ένα σύγχρονο σύστημα διαφάνειας και ελέγχου, το ενεργειακό δίκτυο λειτουργεί με μηχανισμούς του παρελθόντος.
Η κοινωνία της Βόρειας Ελλάδας βιώνει ήδη έντονα την ενεργειακή φτώχεια. Οι αυξημένες τιμές, οι χαμηλοί μισθοί και η ανεπαρκής κοινωνική στήριξη οδηγούν πολλούς στα όρια. Από τη μία, υπάρχουν πολίτες που δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες και, από την άλλη, ένα κράτος που απαντά με ποινές και όχι με λύσεις. Οι ρευματοκλοπές, φυσικά, δεν δικαιολογούνται· ωστόσο, δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από το κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον που τις γεννά.
Πάντως, να σημειωθεί ότι υπάρχουν καταγγελίες ιδιοκτητών ακινήτων σε διάφορα μέρη της Ελλάδας για «ραβασάκια» που τους αποστέλλονται για ρευματοκλοπή, την οποία οι ίδιοι αρνούνται ότι διέπραξαν, αφού πληρώνουν κανονικά τους «φουσκωμένους» λογαριασμούς τους.
