Του Μάνου Οικονομίδη
Η έννοια της κίνησης έχει αναπόφευκτα… σχετική σημασία. Σε εποχές κρίσεων, και μάλιστα σύνθετων, πολυεπίπεδων και πολυπαραγοντικών, σαν και αυτή την οποία διέρχεται η Ελλάδα στην τρέχουσα εκδοχή της και ιστορική συγκυρία, η κινητικότητα προσλαμβάνει αναπόφευκτα πολλαπλασιαστική ισχύ.
Διατρέχει οριζόντια την κοινωνία, διατρέχει οριζόντια το πολιτικό σύστημα, διατρέχει οριζόντια τον δημόσιο βίο. Διαμορφώνει διαρκώς καινούργια δεδομένα, τα οποία αθροίζει στα αμέσως προηγούμενα. Και κάπως έτσι συνεχίζει η επιθετική κίνηση του τροχού της Ιστορίας προς το μέλλον. Με προσεκτική, αλλά μη αναστρέψιμη ορμή.
Είναι εμφανής η μετατόπιση του κοινωνικού εκκρεμούς στη χώρα μας. Μια κίνηση η οποία αναπόφευκτα… δελεάζει και το πολιτικό εκκρεμές να μετατοπιστεί – τόσο σε επίπεδο ποιοτικής ανάλυσης του μέλλοντος, που ξεκινά από σήμερα, όσο και ποσοτικής. Καινούργια κόμματα, αυτόνομες πρωτοβουλίες, πρόσωπα από το χτες, πρόσωπα του χτες, πρόσωπα φθαρμένα, πρόσωπα χωρίς παρελθόν, πρόσωπα άφθαρτα.
Το κάδρο των εξελίξεων του εθνικού μέλλοντος γεμίζει αιφνιδιαστικά από πληθωρισμό προσώπων. Όπως εξίσου πληθωριστική είναι και η αναζήτηση καινούργιων αφετηριών για διαδρομές που θα είναι λιγότερο επίφοβες και θα ενσωματώνουν μεγαλύτερες προσδοκίες για σημαντικότερη διόρθωση της βιωματικής πραγματικότητας.
Κίνηση παντού. Στο παρασκήνιο, στο προσκήνιο, στο μυαλό και στην καρδιά των ανθρώπων. Υπόγεια ρεύματα κινούνται στην κοινωνία, η σιωπηλή πλειοψηφία ακούγεται περισσότερο, η τάση της αλλαγής προσλαμβάνει μη αναστρέψιμα χαρακτηριστικά. Προσλαμβάνει χαρακτηριστικά παγίωσης.
Όσο μεγαλύτερη και γεμάτη ένταση είναι αυτή η ατομική και συλλογική κινητικότητα τόσο μεγαλύτερη είναι η εικόνα της… στασιμότητας που εκπέμπει η χώρα. Κόντρα ρόλος, όπως ακριβώς τον εντοπίζει και τον χαρτογραφεί η κλινική ψυχολογία. Ένα αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Την ώρα που τα πάντα γύρω μας κινούνται, μετατοπίζονται και μετακινούνται, η χώρα μοιάζει να έχει σταματήσει να κινείται. Η χώρα εν συνόλω. Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που η συλλογική αντίληψη ενσωματώνει τη βεβαιότητα της αλλαγής. Τα βήματα γίνονται βασανιστικά αργά, ώστε ο χρόνος να διαδραματίσει τον δικό του κομβικό και καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός μέλλοντος που πολύ σύντομα θα γίνει… παρόν.
Η συνθήκη δεν θα ήταν τόσο άβολη και επίφοβη εάν η Ελλάδα δεν είχε να καλύψει το χαμένο έδαφος της δραματικής περιόδου της εθνικής καταστροφής των μνημονίων. Αυτή την πολυτέλεια, ωστόσο, την έχουμε στερηθεί και με δική μας αυτοτελή ευθύνη. Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει ταχύτατα. Δεν θα περιμένει εμάς να υλοποιήσουμε την αλλαγή που έχουμε αποφασίσει ότι θέλουμε να δούμε.
