Αν αναζητούσε κανείς τον ορισμό του πολιτικού σουρεαλισμού στην Ελλάδα του 2025, δύσκολα θα έβρισκε καλύτερο παράδειγμα από τη δήλωση της Βάσιας Αναστασίου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, που δήλωσε δημόσια πως είναι «έναν θάνατο μακριά από την έδρα» στο Κοινοβούλιο.
Η φράση αυτή, ειπωμένη με αφοπλιστική ελαφρότητα σε τηλεοπτική εκπομπή, θα μπορούσε να προκαλέσει γέλιο. Δυστυχώς, όμως, αποκαλύπτει το επίπεδο, το ήθος και προσωπικό ανάστημα ενός πολιτικού προσώπου που αντιμετωπίζει την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σαν λαχείο ή κάλεσμα του χάρου.
Η κυρία Αναστασίου δεν μίλησε απλώς άστοχα, εξέφρασε μια βαθιά νοοτροπία που διαπερνά μεγάλο κομμάτι της πολιτικής ζωής: ότι η έδρα, η καρέκλα, το αξίωμα είναι αυτοσκοπός. Ότι η πολιτική δεν είναι πεδίο ιδεών, αλλά ζήτημα… διαδοχής. Και αν χρειάζεται να πεθάνει κάποιος για να καθίσεις στη θέση του, ε, τόσο το χειρότερο για εκείνον. Αυτή η κυνική ειλικρίνεια είναι ίσως το πιο ανησυχητικό σύμπτωμα ενός συστήματος που έχει ξεχάσει τη ντροπή.
Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, ο βουλευτής που -υποτίθεται- «εμποδίζει» την κυρία Αναστασίου από το να αναλάβει την πολυπόθητη έδρα, απάντησε με χιούμορ, παραθέτοντας τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου: «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη». Εύστοχη ατάκα, που όμως δεν αρκεί για να καλύψει τη θλίψη. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η ατυχής δήλωση μιας φιλόδοξης κυρίας, αλλά το γεγονός ότι τέτοια πρόσωπα βρίσκουν θέση σε κεντρικά όργανα κομμάτων που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν.
Και όσο τα κόμματα επιτρέπουν στους πολιτικούς «σούργελους» να εκτίθενται δημοσίως χωρίς συνέπειες, τόσο θα δικαιώνεται η γενικευμένη απαξίωση της πολιτικής.
Όχι, δεν είμαστε «έναν θάνατο» μακριά από την έδρα είμαστε έναν πολιτικό θάνατο μακριά από τη σοβαρότητα. Και δυστυχώς, αυτός έχει ήδη συντελεστεί.
